کاروان رفته

فارغ از دنيا بماني حال و روزت بهتر است

گوشه اي تنها بماني حال و روزت بهتر است

ماه بي پرواي من  ساحل برايت امن نيست

در دل دريا بماني حال و روزت بهتر است

حاصل هشياري ما ، چيست جز رنج مدام؟

مست و بي پروا بماني حال و روزت بهتر است

كام عمرت  تلخ شد  از واقعيت دور باش

هرچه در رويا بماني  حال و روزت بهتر است

حسرت آغوش دريا را مكش اي تخته  سنگ

دور از آن غوغا بماني  حال و روزت بهتر است

 قاصدك اين جا پيامك ها  كنارت مي زنند

در دل صحرا بماني حال و روزت بهتر است

كاروان رفته را مقصد كه مي داند كجاست؟

 اي مسافر ،جا بماني حال و روزت بهتر است

ارديبهشت نود و يك

چيزي براي باختن

سلام/ دوستان عزيز و ارجمندم ببخشيد اگر دير به دير مي آيم اما خوشحالم كه شما رادارم و بودن شما ميل به كار بيشتر و حس سرودن را در من تقويت ميكند.

   خوشبختانه اين غزل قبل از پست به زيور نظر استاد سلماني و نگاه نكته بين ايشان آراسته شد . ممنونم از نگاه مثبت ايشان و اغماض اين استاد بزرگوار بر اين همه كاستي.

كام دلم را سالها شيرين نكردند

حتي برايم يك غزل گلچين نكردند

اسب خيالم گرچه ميل تاختن داشت

اين واژه ها ي خسته او را  زين نكردند

طبع مرا كشتند ،حتي با يكي بيت

گور سخن هاي مرا   آذين نكردند

فرهاد احساس مرا با تيشه كشتند

رحمي به آه  و ناله ي شيرين نكردند

اين  بدعروسان  حكم قطعي شان جدايي است

زيرا كه از آقاي خود تمكين نكردند

 چشمان من از بس خيانت پيشه بودند

خود را  رها از عادت ديرين نكردند

مي شد ولي بر قلب من راه نظر را

با لشكر مژگان خود پرچين نكردند

دردا كه نرد عشق را مردان اين قوم

جز در خيال و وهم خود  تمرين نكردند

                                                                                                                                                                                              كامران آوخ كيسمي

                                                                 هجدم ارديبهشت نود و يك

خواب دریا

پيچيده  بر چشمان او  امواج  بيخوابي

بر صخره ميكوبد  سرش را موج بي تابي

بر بسترش با ناميدي سينه مي سايد

در يك شب مهتابي آبي تر از آبي

حتي پلنگ شوق او چنگال مي پوشد

تا  بگذراند  ماه،  شب  را نزد مرغابي

دريا! چه خواهد شد تو را ؟ ژوليده اي انگار!

پرهيز  بايد كرد از  فرهنگ مردابي

 حتي اگر لب تشنه باشي مثل صحراها

حتي اگر با ابر ها   باران كند لابي

دلمردگي هاي مرا درمان كن اي دريا

ايكاش مي كردي به تن پيراهن آبي!

مانيز مانند تو از نسلي پر از درديم

از نسل دلهاي شكسته ، عشق قلابي

گلگونه  هاي صبح رنگين از نگاه ماست

از بس خراشيديم، صورت گشت عنابي!!

فروردین ۹۱

عيدانه

سلام / عيدانه اي به مناسبت سال نو تقديم به همه دوستان و علي الخصوص كيسمي هاي عزيز. سالي خوش توام با تندرستي را برايتان آرزومندم .

گفتم به شتاب  سالها آمد و رفت

اين عمر، به گوش، چون صدا آمد و رفت

اوگفت : كجاست آنكه ميگويي عمر؟

ميجويم و نيست ! كي ؟ كجا آمد و رفت؟

......................

من منتظرم بهار كيسم برسد

انبوه بنفشه زار كيسم برسد

شادي كه چنان چلچله اي پر زد ه بود

 شايد كه  به افتخار كيسم برسد

................

عيد است و بنفشه طره مي جنباند

در هر گذري گلاب مي افشاند

 اي دوست بيا كه با گل آلوچه

كيسم  به ره تو  منتظر مي ماند

..................

اي كيسم خسته،  لب خندانت كو؟

دلگرمي  چله ي زمستانت كو؟

مي آيم و نيست شوق ديدار مرا

پيران كه شكستند،  جوانانت كو؟

...................

در غربت اگر چه عشق و حال است تو را

همواره وطن فكر و خيال است تو را

تو  زاده ي  كيسمي   و بي شك  كيسم

بهتر  ز هزار ملك و مال است تو را

.......................

در سينه خود  صفاي كيسم داري

دلتنگي  لحظه هاي كيسم داري

اي دوست همه  گم شده هايت اينجاست

برخيز  اگر هواي كيسم داري

...................

عيد آمد و بوي شادماني برخاست

لي دار به  نيروي جواني برخاست

كيسم به تمناي تو آغوش گشود

از لات نواي زندگاني برخاست

..................

اي دوست بيا كه هرچه خواهي اينجاست

نور دل و دشمن سياهي اينجاست

در غربت ذهن خويش هي كاخ مساز

  اقليم قشنگ پادشاهي اينجاست

.........................

سي سال نبو غربتَ جا خو بيرم

عادت  بدم اي ديل' پر و قو بيرم

مو مونتظيرم مي پا به كيسم برسي

 چيشمَ واكنم از اين و اون سو بيرم

۲۵ اسفند ۹۰

وقتي كه شب با خون اختر ها وضو ميكرد

 

چشمم تو را از هر كراني جستجو ميكرد

 

راه نفس را   بسته  تا نام تو گم باشد

 

ديوي كه در زندان دهان خلق بو ميكرد

 

لبهاي دريا از شكايتها پر از كف بود

 

انگار،رنج سينه ام را بازگو ميكرد

 

جان از غبار راه بيرون ميكشيد اما

 

آيينه او را با غريبي روبرو ميكرد

 

شايد  كه آثار جنايت را بپوشاند

 

در سينه ي خورشيد خنجر را فرو ميكرد

 

 كنج  قفس  پرواز را از ياد خواهد برد

 

مرغي كه  تنها دانه اي را آرزو ميكرد

 

 دی ماه ۹۰

دل آشوب

مرا در عاشقي مغلوب كردي

به دار زلف خود مصلوب كردي

خدايم را به ترفندي گرفتي

بتي از جنس سنگ و چوب كردي

بجاي آنكه آرامش ببخشي

وجودم را پر از آشوب كردي

ولي امروز خرسندم از اين كار

نگارا هرچه كردي خوب كردي

منم آن رشته ي آكنده با موم

كه با يك شعله ام مطلوب كردي

نوشتي نسخه ي فرداي من را

دواي درد اين معيوب كردي

 

        بهمن ماه نود

مرغ جان

سينه با ياد تو در دل نقش عصيان  مي كشد

آتش عشق تو را بر خانه ي جان مي كشد

شاهكار خلقتي اي  فارغ از رنگ و ريا

با تو خالق عشق را زيبا و عريان  مي كشد

حاصل شيدايي من  عشق شيواي تو بود

وه كه ليلايت  مرا، سوي بيابان مي كشد

مرغ  جان  عطر تو را وقتي تنفس ميكند

با نسيم ياد تو خود را به طوفان مي كشد

هرچه زيبارخ كه ديدم بنده ي روي تو بود

صورتت بر حسن عالم خط بطلان مي كشد

هركجا طرحي زند نقاش از ديدارمان

قلب را  در سينه ام افتان و خيزان مي كشد

تو  دو بال شوق را در من به وجد آورده اي

قصه ي پرواز من بي تو به پايان مي كشد

   ۹۰/۸/۱۶                                                                                                                

عاشقانه

من تو را  دارم و پرواي تو را مي خواهم

از خدا ذوق تمناي تو را مي خواهم

معتبر نيست  بهاري كه بدون تو گذشت

پاي هر خاطره امضاي تو را  مي خواهم

تو بفرماي كه تا سر بنهم در قدمت

كه به كف دارم و ايماي تو را مي خواهم

همه ي عالم اگر دلبر  و  رعنا  بشوند

من فقط صورت زيباي تو را مي خواهم

گرد  برخاسته از راه تو ام،  بر سر خويش

سايه ي قامت رعناي تو را مي خواهم

ذره  هايم همه با مهر تو خورشيد شدند

تا ابد شوق تماشاي تو را  مي خواهم

گوشه ي دنج دلم را به تو بخشيدم و بس

به رگم نبض نفسهاي تو را مي خواهم

خور و خوابم شدي و در دل من جا كردي

هم از اين روست كه روياي تو را مي خواهم

هر نفس مي گذرد قلب من از كوچه ي ياد

و صداي نفس پاي تو را مي خواهم

 

 

خليج فارس

         به رغم ميل بد خواهان تو نامت پارس مي ماند! 

 

پارس اي زيباترين گلواژه بر نام خليج

چشم عالم پرچمت را ديده بر بام خليج

گر ملخ ها ساقه ي ترد تنت را مي جوند

ريشه ات باقيست اي سرو گل اندام خليج

جاعل بي ريشه گر نام تو را دزديده است

وارث ناني نخواهد شد به دشنام خليج

آبي نبض تو آهنگ رساي زندگيست

زهر اگر بارد بجاي باده از جام خليج

گرچه بدخواهان برايت دام ها گسترده اند

دد نمي ماند مگر چون صيد در دام خليج

چشم ايراني و اشك ديد ه ي اين سرزمين

پارس مي ماند هميشه با تو اي مام خليج

خانه ي جمشيد بود و جايگاه اردشير

تن به سامي كي دهد اين زاده ي سام خليج

خشم درياي تو خواهد دوخت چشم خصم را

زخم اگر روزي رسد بر قلب آرام خليج

خون خود را پاي اين عهد و وفا خواهم نهاد

گر پزد سوداي سرخي دشمن خام خليج

                                                      11 /دي/89

پدر

سلام خدمت دوستان عزيزم ، سلام ويژه هم تقديم به كيسمي هاي بزرگوار كه بعضاً نظر لطفي به اشعار بنده دارن. متاسفانه پدرم سه هفته پيش به رحمت خدا رفت و دست و دلم براي حضور در وب محيا نبود. از كليه عزيزاني كه در مراسم ها شركت كردند و يا تماس گرفتند و يا كامنت گذاشتن نهايت تشكر و قدر داني را دارم. دوستدار همه شما هستم و اميد وارم هميشه در شادي ها شما را ببينم. اگرچه داشتن غم هم بخشي از تكامل و روند زندگيست. اما ايكاش رنگ و لعاب اندوه هماره كم رونق و تابش نور شادماني و برق عشق در چشماتان هميشه پاينده و مستدام باشد. اين چند دوبيتي تقديم به روح پدرم .   براي آسايش او و آرامش من دعا كنيد. با سپاس

 

  خدا از آسمان تا ديد او را

  به رغبت دست برد و چيد او را

  پدر را زندگي راضي نميكرد

  لب مرگ آمد و بوسيد او را

 .........................................

  پدر مردي كه تكرارش نكردند

  كرم در حد ايثارش نكردند

 در آغوش ملائك خفت يك روز

 دگر از خواب، بيدارش نكردند

............................................. 

پدر مردي كه همتا نيست او را

خطا در فكر زيبا نيست او را

نمي دانم چه ديد از اهل و فرزند

كه ديگر رغبت ما نيست او را

 .................................................

دوباره فصل شالي گشت، برخيز

هوا مطلوب و عالي گشت، برخيز

توبودي كيسه ها پر بود از جو

تمام گنجه خالي گشت، برخيز

 .................................................

 نواي زندگي آمد به گوشت

بيا زنبيل را بگذار دوشت

پدر چيزي بگو هنگام شاليست

امان از دست لبهاي خموشت

.....................................................

به خود گفتم كه من كاري ندارم

سفر را هيچ اجباري ندارم

ندانستم كه بعد از رفتن تو

دگر فرصت به ديداري ندارم

 ....................................................

دلم از خود گريزان است بي تو

نفس افتان و خيزان است بي تو

بهار زندگي معني ندارد

هميشه برگ ريزان است بي تو

 ...........................................................

نديدم جود و ديدم پينه ات را

نبوييدم هواي سينه ات را

دلت آيينه ي گيتي نما بود

شكستم بارها آيينه ات را